Friends of Jewish Renewal in Poland
Motywem przewodnim naszej porcji Tory na ten tydzień jest historia Balaka, króla Moabu, który wzywa proroka Balaama, aby przeklął lud Izraela. Trzykrotnie, z trzech różnych ‘punktów obserwacyjnych” Balaam próbuje wypowiedzieć swoje przekleństwa; za każdym razem jednak spływają jego ust błogosławieństwa Izraela. Jeden z argumentów Balaama, usprawiedliwiającym jego niezdolność do przeknięcia narodu żydowskiego, brzmi następująco:[…]
Mojżesz i Aaron byli prawdopodobnie największymi żydowskimi przywódcami wszech czasów. Obaj popełniają grzech w naszej paraszy, zostają za niego ukarani i umierają. Jaki jednak był ich rzeczywisty grzech, za który mieli umrzeć? Każdy, kto czytał lub studiował tę historię, myśli, że wie i że jest to oczywiste: obaj otrzymali polecenie, aby rozkazać skale, aby przemówić do skały, aby wydała Izraelitom wodę, jednakże Mojżesz zamiast tego uderzył skałę swoją laską i uderzył dwa razy, woda wypłynęła ale Bóg się rozgniewał. JA jednak nie sądzę, aby to najczęstsze wyjaśnienie odzwierciedlające poziom pszat – proste, dosłowne znaczenie historii biblijnego tekstu było słuszne. Dlaczego? Pozwólcie, że zadam ci pytanie: które z praw Tory złamali Mojżesz i Aaron? Czy istnieje prawo zabraniające uderzania w skałę, aby uzyskać z niej wodę? Żadne, o którym wiem, nie mówi nic takiego. I to jest właśnie powszechne wyjaśnienie tego,[…]
Nazwa naszej parszy odnosi się do człowieka o imieniu Korach, który przewodził rebelii przeciwko Mojżeszowi i Aaronowi. Korach podżegał do buntu, kwestionując przywództwo Mojżesza i przyznanie kehuny (kapłaństwa) Aaronowi. Towarzyszyli mu zagorzali wrogowie Mojżesza, Datan i Abiram, a dołączyło do nich 250 członków społeczności, którzy ofiarowali święte kadzidło (ketoret), aby udowodnić swoją godność kapłaństwa. Pod koniec tej historii ziemia się otwiera i pochłania buntowników, a ogień pochłania ofiarujących ketoret.
Czwartek, 12 czerwca, późne popołudnie. Rivkah i ja jesteśmy w Seattle, siedzimy w restauracji niedaleko Pike Place Market. Spojrzałem na telefon i przeczytałem najnowsze wiadomości – o izraelskiej kampanii wojskowej przeciwko irańskiemu reżimowi islamskiemu i ich ludobójczym programie nuklearnym. Wiadomości te nieco mnie zaskoczyły – nie spodziewałem się, że to nastąpi tak szybko – ale jednocześnie napełniły wielką nadzieją. Byliśmy w trakcie naszej wakacyjnej podróży samochodem, podróżując przez kilka stanów. A odkąd te wiadomości się rozprzestrzeniły, spontanicznie podeszło do mnie co najmniej 6 lub 7 osób, nieżydowskich Amerykanów, którzy wyrazili całkowite poparcie lub pełen podziw dla działań państwa Izrael i jego wojska. Czy jesteś Izraelczykiem? – zapytała kobieta w windzie jednego z hoteli w Reno – nie, jestem po prostu Żydem – ale kontynuowała: Jestem zachwycona tym, co Izraelczycy robią teraz, dla siebie i całego świata, i ich odwagą! Ja również – odpowiedziałam – wygląda to jak kolejna materializacja historii Dawida i Goliata z Księgi Królewskiej.
