Refleksje na Szabat Sukkot 5786

Chag Sameach i Szabat Szalom wszystkim! Sukkot jest uznawany za najbardziej radosne ze wszystkich żydowskich świąt. Jedna z jego biblijnych nazw to Z’man Simchateinu – „czas naszej radości”. To wręcz nasz religijny obowiązek, by być szczęśliwym przez każdy dzień Sukkot. A najlepszym sposobem, jak sądzę, na osiągnięcie tego celu jest sprawianie radości innym – żonie, mężowi, dzieciom, rodzicom, czyli każdemu w rodzinie, a w najlepszym przypadku – każdemu w naszej społeczności.[…]

Refleksja nad paraszą Nicawim 5785

„Stoicie dziś wszyscy przed obliczem Wiekuistego, Boga waszego: naczelnicy pokoleń waszych, starsi, urzędnicy wasi, wszyscy mężowie Israela:
… nawet cudzoziemiec w waszym obozie.”
(Księga Powtórzonego Prawa 29:9-10)

Te słowa, wypowiedziane przez Mojżesza do Izraelitów u progu wejścia do Ziemi Obiecanej, rozbrzmiewają przez wieki, docierając do nas – małej, lecz tętniącej życiem społeczności żydowskiej, odrodzonej w sercu Polski. Żyjemy w bezprecedensowych czasach, w świecie pełnym możliwości – cudów technologii, globalnych połączeń i szans na odnowę. Jednak te dni są także burzliwe, naznaczone napięciami cywilizacyjnymi i społecznymi, od rosnącego populizmu po globalne konflikty i wciąż obecne cienie antysemityzmu. Historia Żydów polskich to historia odporności i odrodzenia, która nasyca przesłanie parszy Nicawim nadzieją, zachęcając nas do przyjęcia roli w kształtowaniu lepszej przyszłości dla nas samych, naszego narodu i całej ludzkości, w czasie, gdy zbliżają się Wielkie Święta.[…]

Refleksja nad nad paraszą Ki Tavo 5785

Latem 2012 roku, podczas kilkudniowego programu studiów Tory i Talmudu “Mini-Jesziwa” w Gminie Żydowskiej w Lublinie, poznałem Rabina Boaza Pasha. Wspaniały, ciepły, miły, inteligentny i dowcipny człowiek o ogromnej wiedzy, który kilka lat wcześniej służył jako rabin w kehili w Krakowie. Chociaż urodził się w Jerozolimie, jest absolutnie biegły w języku polskim,, co jest bardzo imponujące. Spotkałem go później kilka razy na różnych wydarzeniach żydowskich w Polsce i zawsze byłem pod wrażeniem sposobu, w jaki podchodził do ludzi. Dlaczego o nim mówię? Jego brat, którego osobiście nie znałem, Icchak Pash, również rabin, został zamordowany w niedawnym ataku terrorystycznym w Jerozolimie, w ostatni poniedziałek. To po raz kolejny uświadomiło mi, jak nieliczni i podatni na zranienie jesteśmy jako naród, a tym samym jak stosunkowo łatwo zdestabilizować nasze żydowskie społeczności, w tym największą z nich – tę w Izraelu.[…]

Refleksja nad Parszą Ki Teitzei, 5785

Parsza Ki Teitzei jest pełna przykazań, które prowadzą nas ku życiu pełnemu współczucia, sprawiedliwości i świętości. Wśród nich znajduje się micwa leket, opisana w Księdze Powtórzonego Prawa 24:19, która brzmi: „Gdy będziesz zżynał użątek na polu twojém, a zapomnisz snop na polu, nie wracaj się, by go zabrać: dla cudzoziemca, dla sieroty i wdowy niechaj zostanie, aby błogosławił ci Wiekuisty, Bóg twój, w każdej sprawie rąk twoich.” Ten werset mówi o prostym, a zarazem głębokim czynie: pozostawieniu tego, co moglibyśmy uznać za swoje – zapomnianych snopów zboża – dla najbardziej bezbronnych w społeczeństwie: ger (przybysza), jatom (sieroty) i almana (wdowy). Leket nie polega na dawaniu z nadmiaru ani na jałmużnie płynącej z litości; to akt powściągliwości, pokory i uznania, że to, co „posiadamy”, nigdy nie jest w pełni nasze. Jest to wszystko „odciśnięte” w języku hebrajskim, który nie ma czasownika „mieć” ani „posiadać” – wszystko, co mamy, JEST nam dane. Tora nakazuje nam odpuścić, zostawić miejsce, by inni mogli prosperować, a czyniąc to, zapraszamy błogosławieństwo Boga do naszego życia.[…]