Friends of Jewish Renewal in Poland
Niezależnie od tego, czy jesteśmy reformowani, konserwatywni czy ortodoksyjni, są co najmniej dwie rzeczy, które nas łączą: 1. Wspólny los – wszyscy jesteśmy Żydami, czy nam się to podoba, czy nie. 2. Mamy co najmniej jeden wspólny cel – pokój na świecie. Różnimy się pod względem wizji, jak go osiągnąć, ale ostateczny cel jest ten sam i – co ważne – wierzę – że środki, które my, Żydzi, podejmujemy, aby go osiągnąć, są w dużej mierze zgodne.
Parasza Emor zawiera dwa spośród najbardziej fundamentalnych przykazań odnośnie wiary w Wiekuistego, które zarazem fundamentalnie dotykają natury żydowskiej tożsamości:
I nie znieważajcie imienia Mojego świętego, – abym był święcony w pośród synów Israela; Ja Wiekuisty, który uświęcam was, który wywiódł was z ziemi Micraim, abym był wam Bogiem: Ja Wiekuisty (Księga Kapłańska 22:32, tłum I. Cylkow).
W starożytnym Izraelu, szczególnie w okresie Świątyni, praktykowano trzy rodzaje dziesięcin: pierwszą dziesięcinę (ma’aser rizhon), drugą dziesięcinę (ma’aser szeni) i dziesięcinę dla ubogich (ma’aser kesafim). Pierwsza dziesięcina była standardową dziesięciną składającą się z 10% produktów rolnych (zboże, wino, olej, owoce) i zwierząt gospodarskich. Była dawana lewitom, którzy wspierali Świątynię i jej rytuały. Lewici z kolei płacili dziesięcinę ze swojego udziału kohanim (kapłanom). Druga dziesięcina była odkładana w pierwszym, drugim, czwartym i piątym roku siedmioletniego cyklu rolniczego. Była używana do zakupu żywności i innych niezbędnych rzeczy, które zabierano do Jerozolimy na święta i tam spożywano; świętowano i cieszono się błogosławieństwami Boga, spożywając ową dziesięcinę w Świętym Mieście. Dziesięcina dla ubogich była dawana ubogim, wdowom, sierotom i lewitom, w trzecim i szóstym roku siedmioletniego cyklu. Miała na celu złagodzenie ubóstwa i zaspokojenie potrzeb potrzebujących.
Śmierć i życie są w mocy języka, a kto się nim lubuje, karmi się jego owocem.
(Księga Przysłów 18:21)
Nasza parasza na ten tydzień szeroko omawia kwestię pewnej formy choroby skóry. Niektórzy uczeni nazywają ją teraz „chorobą łuskową”, ale przez stulecia, jeśli nie tysiąclecia, ludzie myśleli, że Tora mówi o trądzie. Identyfikacja ta jest jednak po prostu błędna. Słynny grecki lekarz Hipokrates pogrupował wiele różnych chorób skóry pod jedną grecką nazwą „lepra”. Następnie, w III wieku p.n.e. nasi żydowscy uczeni, prawdopodobnie z braku lepszego słowa, użyli nazwy „lepra” w pierwszym greckim tłumaczeniu Biblii Hebrajskiej, znanym jako Septuaginta. Od tego czasu ludzie na całym świecie myśleli, że Biblia mówi o trądzie.
