Friends of Jewish Renewal in Poland
W tym tygodniu mamy Szabat HaGadol. Ten Wielki Szabat stoi zaledwie kilka dni przed Pesach, naszym świętem wyzwolenia. Parasza Caw zaczyna się jednym mocnym słowem: Caw – „Nakazuj!” Bóg mówi do Moszego: „Nakazuj Aharonowi i jego synom…” (Wajikra 6:2). Ten nakaz dotyczy codziennych obowiązków kapłanów: usuwania popiołu, układania drew, zapewnienia, by ofiary były składane z precyzją i zapałem. Jak wyjaśnia Raszi, „Caw” niesie ze sobą poczucie pilności.[…]
We have Shabbat HaGadol this week. This Great Shabbat stands just days before Pesach, our festival of liberation. Parashat Tzav begins with one strong word: Tzav – “Command!” God says to Moshe: “Command Aaron and his sons…” (Vayikra 6:2). This command focuses on the daily duties of the priests: clearing the ashes, arranging the wood, ensuring the offerings continue with precision and zeal. As Rashi explains, “tzav” carries a sense of urgency.[…]
Parsza Wajikra zaczyna się nie gromem, lecz cichym wezwaniem: „Wajikra” – „I wezwał” – zapisane z maleńkim alef na końcu. Raszi wyjaśnia, że Wiekuisty użył alef serdeczności i bliskości, w przeciwieństwie do odległego „wajikar” (przypadkiem) u Bileama. Lecz Mojżesz, najpokorniejszy z przywódców, uczynił to alef małym – cichym aktem pomniejszenia siebie. Nie chciał rozgłaszać swej intymności z Bogiem; wolał ustąpić, by Boski głos mógł zabłysnąć w pełni.[…]
Parashat Vayikra opens not with thunder, but with a gentle call: “Vayikra” – “And He called” – written with a tiny aleph at the end. Rashi explains that God used an aleph of affection and closeness, unlike the distant “vayikar” (by chance) for Bilam. Yet Moses, the humblest of leaders, made that aleph small – a quiet act of self-diminishment. He didn’t want to broadcast his intimacy with God; he preferred to step back so the Divine voice could shine fully.[…]
