Refleksje nad paraszą Miszpatim 5786

„Oto prawa [miszpatim], które przedłożysz im…” (Wj 21,1)

Parasza zaczyna się od cichego, lecz przełomowego zwrotu. Po gromach Synaju, po objawieniu Dziesięciu Przykazań – tych absolutnych, niepodważalnych prawd – Bóg nie przechodzi do filozofii ani poezji. Przechodzi do miszpatim: konkretnych, praktycznych praw dotyczących odszkodowań, kradzieży, niewolników, przybyszów, sprawiedliwości na rynku, ochrony słabszych. To nie są sugestie. To nie jest „moja prawda kontra twoja prawda”. To architektura sprawiedliwego społeczeństwa, zbudowana na założeniu, że dobro i zło są realne, że dobro i zło da się poznać, oraz że naród, który zaznał grozy, ma święty obowiązek o tym pamiętać.[…]

Refleksja nad parashą Jitro 5786

Wyobraź sobie, że jesteś osobą ekstremalnie oddaną, ambitną, ostatecznym over-performerem – tym, który mówi „tak” na wszystko, bo „jak nie ja, to kto?”. Jesteś wolontariuszem w synagodze i o 22:00 pakujesz miszloach manot. Planujesz dostarczyć je wszystkie jutro. A, zapomniałem powiedzieć, że ta synagoga, w której jesteś wolontariuszem, to The Central Synagogue w Nowym Jorku. Więc… musisz dostarczyć miszloach manot do około 3000 domów… Jest początek marca… i pada śnieg. Jak to brzmi? Absurdalnie?[…]

Refleksje nad paraszą Beszalach 5786

Biblia Hebrajska jest wyjątkową i niezwykłą matrycą ludzkiej historii. Ten fakt staje się znacznie bardziej oczywisty w czasach burzliwych i niepewnych niż w okresach pokoju, i prawdopodobnie dlatego w czasach niestabilności ludzie częściej sięgają po Biblię i ją cytują.

Parasza Beszalach przedstawia jedną z najbardziej dramatycznych przemian w Torze: od niewoli do wolności, od cudownego ocalenia nad Jam Suf do surowej rzeczywistości budowania narodu na pustyni. Tuż po rozstąpieniu się morza i triumfalnej Pieśni nad Morzem, nowo wyzwoleni Izraelici stają przed pierwszą prawdziwą próbą samoobrony: nieprowokowanym atakiem Amaleka w Refidim (Wj 17,8–16).[…]

Refleksje nad paraszą Bo 5786

Problem z winem

Mosze mówi: „Ja nie mam problemu z piciem”.

Jego przyjaciel Szmuel odpowiada: „Przecież właśnie sam wypiłeś całą butelkę!”

Mosze ripostuje: „Tak, ale podzieliłem się winą z moją mamą”.

Tak, możliwe, że Faraon, który miał problem z zatwardziałym sercem, podzielił się winą ze swoją matką. Ale nawet gdyby tak było, dzielenie się winą, nie mówiąc już o całkowitym obwinianiu innych, w niczym nie pomaga. Pomaga prawdziwa zmiana i stanowczość w jej wprowadzaniu. Faraon najprawdopodobniej nie lubił słowa „zmiana”, zwłaszcza gdy odnosiło się do którejkolwiek z jego cech czy decyzji.[…]